Sny i wróżki

Gdy noc przykryje dach,
sny otwierają świat.
Za oknem cicho lśni
sekret, co w sercu tkwi.

W poduszkach mieszka śmiech,
i miękki, ciepły ślad.
Tam czasem wróżka śpi,
a z nią krasnal mały, sprytny.

I jeśli cień się zbliży,
to tylko na chwilę.
Potem znika pośród mgły,
jakby był z cukru, z nici.

W snach, w snach
wróżki tańczą tak.
W snach, w snach
krasnal niesie blask.
Nie bój się, nie bój się,
koszmar minie już.
Rano przyjdzie śmiech
i spokój wróci tu.

Gdy strach zapuka znów,
niech nie zostanie tu.
On ma za krótki krok,
by wygrać z dobrym snem.

Wystarczy zamknąć oczy,
posłuchać cichych gwiazd.
A potem sen ci powie:
„Już dobrze, dobrze, patrz”.

I jeśli cień się zbliży,
to tylko na chwilę.
Potem znika pośród mgły,
jakby był z cukru, z nici.

W snach, w snach
wróżki tańczą tak.
W snach, w snach
krasnal niesie blask.
Nie bój się, nie bój się,
koszmar minie już.
Rano przyjdzie śmiech
i spokój wróci tu.

A gdy się zmieni sen,
to nie jest koniec, nie.
Zła chmurka mija w mig,
a świat się znów uśmiechnie.

W snach, w snach
wróżki tańczą tak.
W snach, w snach
krasnal niesie blask.
Nie bój się, nie bój się,
koszmar minie już.
Rano przyjdzie śmiech
i spokój wróci tu.