Zaspana myszka

W małej dziurce pod schodami
myszka ziewa raz i dwa.
Trzyma okruszek pod łapkami,
lecz już oczka senne ma.

Na poduszce z miękkiej waty
kładzie nosek, zwija się.
A za oknem księżyc złoty
cicho mruczy: „Śpij już, śpij”.

Śpij, myszko mała, śpij,
noc kołysze dom i drzwi.
Śpij, myszko mała, śpij,
sen już drepcze obok mysich drzwi.

Cii, cii, cichutko tak,
gwiazdka mruga — dobry znak.
Śpij, myszko mała, śpij,
do poduszki przytul sny.

Stary zegar tyka wolniej,
kot na piecu dawno śpi.
Nawet wiatr za szafą miękko
szepcze bajkę: „Były dni…”

Myszka jeszcze chce posłuchać,
jak za ścianą śpiewa noc.
Ale sen ją głaszcze w uszko
i przykrywa ciepłą mgłą.

Śpij, myszko mała, śpij,
noc kołysze dom i drzwi.
Śpij, myszko mała, śpij,
sen już drepcze obok mysich drzwi.

Cii, cii, cichutko tak,
gwiazdka mruga — dobry znak.
Śpij, myszko mała, śpij,
do poduszki przytul sny.

A gdy przyjdzie jasny ranek,
słońce zajrzy przez firanki.
Myszka znajdzie przy śniadaniu
ser i okruszki z kołysanki.

Teraz jednak noc jest blisko,
ciepły kocyk, cichy kąt.
Myszka mruczy: „Już zasypiam…”
i odpływa w srebrny ląd.

Śpij, myszko mała, śpij,
noc kołysze dom i drzwi.
Śpij, myszko mała, śpij,
sen już drepcze obok mysich drzwi.

Cii, cii, cichutko tak,
gwiazdka mruga — dobry znak.
Śpij, myszko mała, śpij,
do poduszki przytul sny.

Cii… już śpi.
Myszka mała śni.